Ο Μακεδονικός παραδοσιακά δεν αποτελούσε μια ομάδα με στενά όρια, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά: από τη μία, δηλαδή, δεν αποτελεί απλώς ομάδα γειτονιάς, αλλά κοιτίδα που αγκαλιάζει παιδιά, αθλητές και αθλήτριες απ’ όλες τις γωνίες της Θεσσαλονίκης, εκπροσωπώντας την πόλη και σε εθνικό επίπεδο! Από την άλλη, οι ορίζοντες του συλλόγου και των ανθρώπων του παραμένουν ανοιχτοί και διευρυμένοι, με ευαισθησία στην αλληλλεγγύη και πρόθεση να πρωταγωνιστούν τα πράσινα χρώματα και στα κοινωνικά τεκταινόμενα.
Σε αυτό το πρίσμα, η Ακαδημία ποδοσφαίρου του Μακεδονικού άνοιξε την αγκαλιά της σε πρόσφυγες που έφτασαν στη χώρα μας από χώρες της Μέσης Ανατολής, αναζητώντας καταφύγιο από τον πόλεμο και δίοδο να κυνηγήσουν τα όνειρα τους και μια αξιοπρεπή ζωή.
Στην Κ17 βρίσκει, λοιπόν, κανείς τον Ναΐμ Μοχαμάντι, έναν νεαρό Αφγανό που έφτασε στη χώρα μας το 2020 για να ξεφύγει από τον πόλεμο της πατρίδας του, αφήνοντας την υπόλοιπη οικογένεια του στο Ιράν. Με όνειρο να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, βρήκε κλειστές όλες τις πόρτες εκτός από αυτήν του Μακεδονικού. Μένει σε ένα διαμέρισμα που του νοικιάζει ο οργανισμός «ΑΡΣΙΣ» και είναι ομαδικός παίκτης. Αν τον ρωτήσεις για τον πόλεμο, η απάντηση του θα είναι η εξής: «Σταματήστε τον. Θέλω έναν κόσμο χωρίς πόλεμο, με ποδόσφαιρο».
Συμπαίκτης του Ναΐμ είναι ο συμπατριώτης του, επίσης πρόσφυγας πολέμου, Γουασίλ Κοϊστάνι. Κάτοικος Ελλάδας τα τελευταία τρεισήμισι χρόνια, πέρασε από Ιράν, Τουρκία και Αιγαίο για να φτάσει στη χώρα μας. Σήμερα συγκατοικεί με τρία ακόμη άτομα σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης, παίζει ποδόσφαιρο τα τελευταία οκτώ χρόνια και στοχεύει να γίνει επαγγελματίας. Αν συζητήσεις μαζί του για τον πόλεμο, θα σου εκφράσει ένα πολύ λογικό παράπονο: οι ισχυρές δυνάμεις της Δύσης δίνουν βοήθεια επιλεκτικά σε ορισμένες χώρες, όπως σήμερα στην Ουκρανία, κλείνοντας τα μάτια σε κράτη όπως το Αφγανιστάν…
Ένα τμήμα πιο κάτω, στην Κ16, αγωνίζεται ο Ασάντ Ραφί. Επίσης από το Αφγανιστάν, ορφανός από πατέρα, ο 15χρονος ποδοσφαιριστής άφησε πριν ένα χρόνο την πατρίδα του λόγω πολέμου και ήρθε στην Ελλάδα με αυτοκίνητο και, φυσικά, με πολύ περπάτημα, βρίσκοντας στέγη στην «ΑΡΣΙΣ». Έχει αφήσει τη μητέρα του στο Πακιστάν, μιλά πολύ καλά αγγλικά και θέλει κάποια στιγμή σύντομα να καταφέρει να βρεθεί στη Σουηδία, ώστε να ενωθεί και πάλι με τον αδερφό του.
Ένα από τα μεγαλύτερα χαμόγελα της Ακαδημίας μας είναι το τελευταίο διάστημα ο Ισμαΐλου Νταρό από το Τόγκο της Αφρικής. Λαμβάνοντας βοήθεια από τον «Ήλιο», όσον αφορά στα χαρτιά του, ζει μόνος και κυνηγά επίσης το όνειρο να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. «Είμαι σε ένα σύλλογο που δίνει ευκαιρίες για να κυνηγήσω το όνειρο μου», ανέφερε ενόψει του παρόντος αφιερώματος. Ο Ισμαΐλου έκανε το ντεμπούτο του την προηγούμενη Κυριακή, στη νίκη (1-4) των Ελπιδών Μακεδονικού κόντρα στην ΑΕ Φιλύρου για το πρωτάθλημα της Α ΕΠΣ Μακεδονίας.
Η ενσωμάτωση, η εκπαίδευση, η ψυχαγωγία και η διατήρηση του χαμόγελου αυτών των παιδιών γίνεται για τον Μακεδονικό σκοπός λειτουργίας, όπως και η ποιοτική δουλειά με όλα μας τα παιδιά σε όλα τα επίπεδα.
Μάλιστα, εκτός από τον Ναΐμ, τον Γουασίλ, τον Ασάντ και τον Ισμαΐλου, από τον Μακεδονικό πέρασαν δύο ακόμη παιδιά, ο Γιουσέφ και ο Φαϊζάλ, τα οποία χρησιμοποίησαν επιτυχώς την Ελλάδα και το σύλλογο μας ως γέφυρα για να μεταπηδήσουν στην κεντρική Ευρώπη, κυνηγώντας μια καλύτερη ζωή, μακριά από τον πόλεμο και όσα δεν αξίζουν σε ένα παιδί.








