Η μεγάλη στιγμή έφτασε. Μπορεί να πέρασαν τριάντα χρόνια από την τελευταία συμμετοχή του Μακεδονικού στη Β Εθνική κατηγορία, τριάντα χρόνια με αρκετά χαμόγελα αλλά όχι σε τόσο υψηλό επίπεδο. Με επιτυχίες, αλλά σε χαμηλότερες κατηγορίες. Με πρωταθλήματα, κύπελλα και ανόδους, αλλά όχι στη Β Εθνική. Και τώρα, 30 χρόνια μετά, οι «πράσινοι» είναι έτοιμοι να επιστρέψουν. Και οι φίλαθλοι της ομάδας έτοιμοι να γράψουν καινούριες… αναμνήσεις, συνδέοντας τες με τις παλιές!
Οι δυο γενιές συναντιούνται. Γιατί μιλάμε, φυσικά, για δυο γενιές τουλάχιστον. Από τον Γιώργο, που ποθεί να ξαναζήσει δόξες που έζησε ως νέος, ως τον Χρήστο, που είναι τώρα νέος, πριν τα 30 ακόμη, και θέλει να φτιάξει τις πρώτες του σπουδαίες… αναμνήσεις με τον Μακεδονικό, έναν Μακεδονικό με πανελλαδικό εκτόπισμα.
«Περιμένω με μεγάλη αγωνία εννοείται», εκμυστηρεύεται στο makedonikos.gr ο Γιώργος. «Πρώτη φορά πήγα στο γήπεδο το 1979 και μάλιστα ήταν ένα παιχνίδι με τον Αγροτικό Αστέρα και το γήπεδο ήταν ξερό. Από τότε μέχρι σήμερα, οι πολύ μεγάλες στιγμές για τον Μακεδονικό, οι πολύ μεγάλες στιγμές για τους οπαδούς που τρέχαμε στα εκτός και ήμασταν παρόντες σε όλα τα εντός, ήταν πολύ λίγες. Από το ’92-’93 και μετά, δεν υπήρξαν μεγάλες ομάδες και σιγά σιγά εξασθένησε και το οπαδικό κίνημα. Τη δεκαετία του ’80 είχαμε συνδέσμους παντού, στη Νεάπολη, στην Ηλιούπολη, στη Σταυρούπολη… Και όλες οι δυτικές συνοικίες είχαν πυρήνες οπαδών της ομάδας. Απ’ όταν ξεκίνησε να πέφτει η ομάδα κατηγορίες, ήταν φυσικό ο κόσμος να πάψει να στηρίζει το ίδιο. Εγώ είμαι προσωπικά της αντίθετης άποψης: και στην τελευταία κατηγορία να παίζουμε, θα είμαι εκεί. Αλλά δυστυχώς ο κόσμος θέλει επιτυχίες.
Είναι ευκαιρία να κάνει καινούριο κόσμο τώρα ο σύλλογος και να φέρει στο γήπεδο και τους παλαιότερους και να σφίξει τις σχέσεις των ανθρώπων που ασχολούνται με την ομάδα, ώστε να δημιουργηθεί ένας πολύ μεγάλος πυρήνας φίλων της ομάδας. Γιατί όταν θα παίζει στο γήπεδο του, σε πολύ σημαντικά παιχνίδια – γιατί το επίπεδο στην επαγγελματική κατηγορία είναι σαφώς πολύ μεγαλύτερο – το πράγμα θα έχει τη δυνατότητα πλέον να αλλάξει. Είναι πολύ σημαντικό για την οικογένεια του Μακεδονικού, τους ανθρώπους που ασχολούνται με το σύλλογο, τον πρόεδρο, τον κόσμο και τους οπαδούς, να ζήσουμε μεγάλες στιγμές όπως με τον Αγροτικό Αστέρα, όπως με την Παναχαϊκή. Όλη η διαδικασία των μπαράζ, ακόμη κι αν – ας μην το ευχόμαστε βέβαια – δεν ανεβεί τελικά η ομάδα, μας έδωσε την ευκαιρία να ζήσουμε πολύ ωραίες στιγμές, να παίξουμε στην Αθήνα, να παίξουμε με την Παναχαϊκή μετά από 30 χρόνια… Τα τελευταία χρόνια δεν είχαμε παλμό και στα μπαράζ τον αποκτήσαμε πάλι».
Για τον Χρήστο, οι μεγαλύτερες επιτυχίες και οι καλύτερες αναμνήσεις του ως φίλαθλος του Μακεδονικού ήταν τα δύο πρωταθλήματα στην Α1 ΕΠΣ Μακεδονίας, η κατάκτηση του Κυπέλλου της Ένωσης και η άνοδος στη Γ Εθνική μετά τα μπαράζ με τον Ολυμπιακό Κυμίνων. Τώρα, ετοιμάζεται να γράψει νέες, τις δικές του αναμνήσεις, αυτές που σε 40 χρόνια θα αφηγείται στην επόμενη γενιά «πρασίνων».
«Καταρχήν εγώ, αν θέλετε να μιλήσω και γενικότερα για τη φετινή σεζόν, νομίζω πως είδα τον καλύτερο Μακεδονικό από το 2008 που ασχολούμαι με την ομάδα. Αλλά έχω και στεναχώρια που δεν καταφέραμε να πάρουμε αγωνιστικά το πρωτάθλημα», αναφέρει στο makedonikos.gr.
«Από κει και πέρα, νομίζω πως ειδικά στο παιχνίδι με την Παναχαϊκή, θα σας πω ότι είχα ένα φόβο, ένα φοβο ο οποίος ευτυχώς δεν πήρε σάρκα και οστά, δεν αποτυπώθηκε στην πραγματικότητα. Ο φόβος μου αυτός ήταν το να μπει η ομάδα με το αριστερό στα play-off, δηλαδή με αρνητικό τρόπο, αλλά αυτό όσον αφορά στην αγωνιστική της εικόνα, όχι τόσο στο αποτέλεσμα. Όπως είδαμε όλοι, όμως, η ομάδα ηττήθηκε από την Παναχαϊκή στις λεπτομέρειες. Έπειτα, τουλάχιστον στα τρία παιχνίδια που μπόρεσα να παρακολουθήσω, νομίζω πως ο Μακεδονικός έδειξε τις δυνατότητες του, τι μπορεί να κάνει, και στο παιχνίδι με την Ηλιούπολη και με τον Αγροτικό Αστέρα, όπου ήταν κλάσεις ανώτερος και από τους δύο, όπως επίσης πιστεύω και με τον Ηρακλή Λάρισας αν ήμασταν λίγο πιο αποτελεσματικοί θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει. Νομίζω πως προφανώς η ομάδα δικαιούται να παίζει τους στόχους της, ακόμη και με τον τρόπο που πήρε το πρωτάθλημα, γιατί και επ’ αυτού θεωρώ ότι οποιοσδήποτε στη θέση του Μακεδονικού θα έκανε το ίδιο».
Η ώρα της αλήθειας έφτασε. Αγωνία, αυπνία, φόβος, προσμονή, δέος. Αυτά είναι τα συναισθήματα που γεμίζουν την καθημερινότητα των δύο φιλάθλων του Μακεδονικού τις τελευταίες ημέρες. Το απόγευμα του Σαββάτου θα έρθει η λύτρωση, η απελευθέρωση της πίεσης. Και ελπίζουμε, φυσικά, μετά από αυτά τα συναισθήματα να τους κατακλύσουν νέα, τόσο θετικά που δεν θα τα ξεχάσουν ποτέ!
«Τις τελευταίες εβδομάδες, έχω λιγότερο ύπνο είναι η αλήθεια», παραδέχεται ο Γιώργος. «Ξυπνάω, ανοίγω τον υπολογιστή και κοιτάζω τα αθλητικά sites να δω αν γράφουν κάτι για την ομάδα. Υπάρχει και η αμφισβήτηση, όλο αυτό το κλίμα με την ένσταση, την έφεση, το CAS, την Κοζάνη, την καθυστέρηση που υπήρξε, κλίμα το οποίο έχει επηρεάσει όλους φυσικά. Και το γεγονός ότι την τελευταία αγωνιστική πρέπει να μη χάσουμε σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι, προσθέτει άγχος. Πιστεύω ότι μπορούμε εννοείται, αλλά πρέπει να το πιστεύουν και οι παίκτες. Όπου κι αν παίξεις, πρέπει να είσαι ένα με τους συμπαίκτες σου και να πας να αντιμετωπίσει και τους αντίπαλους φιλάθλους, τους αντίπαλους παίκτες και το γήπεδο της άλλης ομάδας σαν ένα σώμα, να πεις “είμαστε δυνατοί, θα το κάνουμε”. Και τι θέλουμε; Να μη χάσουμε απλώς, από μία ομάδα την οποία μπορούμε κατ’ εμέ να κερδίσουμε!».
Ο Χρήστος αντιλαμβάνεται την περίσταση ως μοναδική ευκαιρία αναγέννησης του συλλόγου: «Νομίζω πως ο Μακεδονικός έχει τη δυνατότητα ως σωματείο ουσιαστικά να αναγεννηθεί ξανά. Και όταν εννοώ να αναγεννηθεί ξανά, εννοώ να δημιουργήσει νέα γενιά οπαδών, που – επειδή δε ζούμε ψευδαισθήσεις – αυτήν τη στιγμή δεν έχει. Και επιπλέον να ξυπνήσει τις μνήμες των παλιών που έζησαν την ομάδα στις ένδοξες χρονιές στις επαγγελματικές κατηγορίες. Η αλήθεια είναι ότι έχω ένα μικρό φόβο, για την περίπτωση που η ομάδα δεν πετύχει τον στόχο της. Από κει και πέρα, όμως, έχω μια ελπίδα ότι ο Μακεδονικός θα φύγει νικητής από την Αθήνα, έχοντας πετύχει τον στόχο της ανόδου.
Υπάρχει, τέλος, κάτι στη φετινή σεζόν που με στεναχώρησε πάρα πολύ και αισθάνομαι ότι πρέπει να σταθούμε σε αυτό. Πρόκειται για την απώλεια τριών σημαντικών ανθρώπων στην οικογένεια μας. Του Νίκου Τσουμάνη, του Παύλου Δήμου και του κύριου Γιώργου. Τους δύο από τους τρεις τους έζησα είτε ως οπαδός είτε ως φροντιστής και στεναχωριέμαι πάρα πολύ που δεν έζησαν τη φετινή σεζόν της ομάδας…»












