Η συγκυρία μπορεί να χαρακτηριστεί ιδιαίτερα ατυχής για τον Μακεδονικό. Τέσσερις προπονητές της Ακαδημίας μας, τέσσερις νεαροί άνδρες που έχουν αφήσει ο καθένας το δικό τους στίγμα τόσο στην οργάνωση, την προώθηση και την αποτελεσματικότητα του έργου των τμημάτων υποδομής, όσο και στην εκπαίδευση και ψυχαγωγία των μικρών αθλητών μας, πρόκειται να αποχωρήσουν για μία σεζόν, λόγω… ανωτέρας βίας.
Ο Παναγιώτης Τσιαμπάζης, ο οποίος είναι και αρχηγός της ανδρικής ομάδας ποδοσφαίρου, θα μεταβεί στο Κάρντιφ της Ουαλίας για μεταπτυχιακές σπουδές, στο πρόγραμμα με τίτλο «Sports Coaching and Performance» (Προπονητική και απόδοση ποδοσφαιριστών).
Με τη σειρά τους, ο Δημήτρης Θεοδωρίδης, ο Βαγγέλης Μαρμαράς, αμφότεροι επίσης αρχηγοί της ομάδας των Ελπιδών Μακεδονικού, και ο Δημήτρης Μποσκλαβίτης, προπονητής τόσο σε μικρά ηλικιακά γκρουπ όσο και στη θυγατρική ομάδα του Μακεδονικού Αγίου Βασιλείου, αποφάσισαν να εκτίσουν από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο τη στρατιωτική τους θητεία.
Οι τέσσερις προπονητές μίλησαν στο makedonikos.gr, για όσα θα τους λείψουν περισσότερο κατά το διάστημα της απουσίας τους.
Παναγιώτης Τσιαμπάζης
«Σίγουρα όταν είσαι προπονητής τέσσερα χρόνια σε έναν σύλλογο όπου βρίσκεσαι από μικρός (σ.σ. ήταν μέλος και απόφοιτος της Ακαδημίας του Μακεδονικού), φεύγοντας νιώθεις ότι θα σου λείψουν τα παιδιά, έχεις περάσει πολλά μαζί τους. Μάλιστα, όταν είσαι με ένα τμήμα παραπάνω από ένα-δύο χρόνια, νιώθεις ακόμα πιο “άσχημα” που θα το αφήσεις. Βέβαια, φεύγω για καλό, θα συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο, θέλω να βλέπω την καλή πλευρά, όχι ότι αφήνω τα παιδιά μου και τον σύλλογο, όσο στενάχωρο κι αν είναι αυτό.
Όντας χρόνια εδώ, δε θα έλεγα ότι κλείνει η πόρτα βέβαια, τουλάχιστον από τη δική μου πλευρά. Όταν γυρίσω με το καλό, η πρώτη πόρτα που θα χτυπήσω θα είναι και πάλι του Μακεδονικού».
«Για το ποδοσφαιρικό κομμάτι, νιώθω ακριβώς το ίδιο. Μπορεί οι ποδοσφαιριστές που παραμένουν κάθε χρονιά να είναι λίγοι, και γενικότερα να υπάρχουν αρκετές αλλαγές και με τους προπονητές, αλλά επειδή έχουν μπει βάσεις από την προηγούμενη χρονιά – και από το τεχνικό επιτελείο μας και από την διοίκηση – και κάναμε μια πολύ αξιόλογη σεζόν, νομίζω ότι βαδίζουμε σε πολύ καλά βήματα. Δεν έχω να φοβάμαι για κάτι. Ούτως ή άλλως, φέυγοντας από τον σύλλογο θα συνεχίσω να τον παρακολουθώ, πώς τα πάει στη νέα χρονιά. Δεν έχω να φοβηθώ κάτι, εμπιστεύομαι το επιτελείο, τους προπονητές και τα παιδιά που θα μείνουν. Νιώθω, λοιπόν, ό,τι και ως προπονητής. Αφήνω πίσω τον σύλλογο στον οποίο ήμουν μικρός.
Στην Ουαλία δεν έχω ως αυτοσκοπό να ξεκινήσω να αγωνίζομαι. Θα πάω, να τα βάλω όλα πρώτα κάτω, σε μια σειρά, να δω αν και πόσο χρόνο έχω και πώς θα τα βολέψω και, αν δω ότι προλαβαίνω, θα ψάξω να βρω μια ομάδα να παίξω, γιατί όσο δεν παίζεις σου λείπει και περισσότερο…»
Δημήτρης Θεοδωρίδης
«Όσον αφορά στο προπονητικό κομμάτι, σίγουρα θα μου λείψει η καθημερινή επαφή με τα παιδιά και η παρέα μαζί τους. Αλλά πιστεύω ότι κάποια στιγμή έπρεπε να γίνει κι αυτό, να πάω στρατό, να φύγει η υποχρέωση, για να έχω χρόνο μετά να ασχοληθώ με αυτό που αγαπώ. Αποφάσισα να το κάνω τώρα, να γίνει ένα διάλειμμα από το ποδόσφαιρο και να επιστρέψω στην Ακαδημία του Μακεδονικού στο μέλλον».
«Όσο για το ποδοσφαιρικό, σίγουρα η χρονιά τελειώνει ευχάριστα, αφού ανεβήκαμε μέσω της ρύθμισης της ΕΠΣΜ. Οπότε φεύγω με γλυκιά γεύση, αφού καταφέραμε τον στόχο που είχαμε από πέρυσι, την άνοδο. Και σε αυτήν την ομάδα (σ.σ. τις Ελπίδες Μακεδονικού), απολάμβανα να βοηθώ τους προπονητές αλλά και τα νέα παιδιά που στο μέλλον θα στελεχώσουν το αντρικό τμήμα του Μακεδονικού. Σίγουρα θα μου λείψει περισσότερο η καθημερινή επικοινωνία με τους προπονητές και τους παίκτες, αλλά πιστεύω όλοι μας, στα κενά και στις εξόδους μας, θα επισκεπτόμαστε την ομάδα, θα βλέπουμε παιχνίδια…»
Βαγγέλης Μαρμαράς
«Σίγουρα στεναχωριέμαι που θα λείψω. Θα μας λείψει όλο αυτό, και η Ακαδημία και ο ρόλος του προπονητή αλλά και αυτός του ποδοσφαιριστή. Ήταν κάτι που τρία χρόνια τώρα αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας μας, αν όχι και ολόκληρη. Περνούσαμε όλο τον χρόνο μας στο σύλλογο, με προπονήσεις ως ποδοσφαιριστές και μετά ως προπονητές με τα παιδιά μας. Θα μας λείψει η ευχάριστη αυτή ρουτίνα. Θα είναι παράξενο στην αρχή αλλά θα το συνηθίσουμε πιστεύω».
«Ο στρατός, εξάλλου, είναι μια υποχρέωση, δεν μπορώ να την αποφύγω. Θα μας λείψουν όλοι οι άνθρωποι μας, οι καθαριστές, οι υπεύθυνοι των γηπέδων, οι συνεργάτες μας, αφού ο χώρος του γραφείου μας μας ένωνε και περνούσαμε πολύ ωραίες στιγμές. Φυσικά, και τα παιδιά που προπονούσαμε και οι άνθρωποι του συλλόγου που ήταν δίπλα μας σε ό,τι χρειαστήκαμε. Φεύγω για καλό σκοπό, είναι αναπόφευκτο. Θα μου λείψει όλη η καθημερινότητα».
Δημήτρης Μποσκλαβίτης
«Ναι, εντάξει, εννοείται πως θα μου λείψουν όλα. Είμαι τέσσερα χρόνια στον σύλλογο. Έχω ευχάριστες αναμνήσεις και με τα άτομα του προσωπικού και με όλους τους συνεργάτες. Θα μου λείψει πολύ, ήταν κομμάτι της καθημερινότητας. Θα μου λείψουν οι παίκτες μου, τα παιδιά που είχα. Κάποια από αυτά τα είχα για αρκετό διάστημα, για τρία χρόνια! Τα έβλεπα να μεγαλώνουν. Με τους συναδέλφους, εντάξει, είμαστε και μεγάλοι, θα πηγαίνω να τους βλέπω. Αλλά τα πιτσιρίκια, που τα είχα κάθε μέρα και τα έβλεπα πώς μεγάλωναν, όλο αυτό που χτίζαμε μαζί, θα μου λείψει πάρα πολύ».
«Με τους μεγάλους (σ.σ. τους παίκτες του στον Μακεδονικό Αγίου Βασιλείου) κάναμε πράγματα ως ομάδα, προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να βελτιωθεί. Αλλά αυτό που πραγματικά θα μου λείψει πάρα πολύ είναι τα μικρά παιδιά μου και η καθημερινή επαφή μαζί τους…»












