Δύο μήνες μετά την ανάληψη ενός μεγάλου ρίσκου, μιας πρωτοβουλίας καινοτόμας για τα δεδομένα των ελληνικών Ακαδημιών, ζητήσαμε την άποψη τεσσάρων γονέων για το μέτρο των κλειστών προπονήσεων.
Πιο συγκεκριμένα, ο Μακεδονικός αποφάσισε να διακόψει την πρόσβαση των γονέων στο χώρο των προπονήσεων, επιτρέποντας προπονητές και αθλητές να δουλεύουν απρόσκοπτα και συγκεντρωμένα. Οι γονείς μπορούν να προσέρχονται στους αγώνες αλλά και σε δύο προπονήσεις κάθε μήνα, ως ευκαιρία να πάρουν «γεύση» από τη συμπεριφορά των παιδιών τους και του προπονητή, την εκτέλεση των προπονήσεων, και το κλίμα μεταξύ των μελών κάθε τμήματος.
Ποια είναι, όμως, η εκ μέρους σας πρόσληψη του μέτρου; Συμφωνείτε; Ανησυχείτε για ορισμένα ζητήματα; Το θεωρείται ωφέλιμο και αν ναι γιατί;
Τέσσερις πατεράδες απαντούν στο makedonikos.gr, αξιολογώντας το μέτρο των κλειστών προπονήσεων…
Πατέρας Α.Ι.: «Πιστεύω ότι είναι απολύτως σωστό οι προπονήσεις στο κλαμπ να είναι κλειστές. Συμφωνώ με μια άποψη που είχε ειπωθεί ότι στο σχολείο δε μπορούμε να παρακολουθήσουμε το μάθημα. Δε χρειάζεται στην προπόνηση το παιδί να χει το μυαλό έξω, “ήρθε ο μπαμπάς, με βλέπει; δε με βλέπει;”. Πρέπει να ναι συγκεντρωμένο στο παιχνίδι. Το μέτρο είναι σωστό, είτε το δούμε ως ανεξάρτητη πρωτοβουλία είτε αν το δούμε στο πλαίσιο των μέτρων προστασίας από τον κορωνοϊό επίσης. Το παιδί μου λέει για την προπόνηση, τον ρωτάω πώς πήγε, μου λέει παίξαμε διπλό, κάναμε αυτήν την άσκηση κλπ. Καλύτερα που δε με βλέπει, καλύτερα γι’ αυτόν. Γιατί κάποιοι γονείς δεν είναι υπομονετικοί, κι εγώ είμαι λίγο νευρικός, αλλά όχι επικριτικός.
Το κλαμπ είναι οργανωμένο, το πιο οργανωμένο στην πόλη. Προς τιμήν του Μακεδονικού, δείχνει με το μέτρο αυτό ότι δεν εξαρτάται και από μια πελατειακή λογική. Είναι σωστό το ρίσκο που παίρνει: ποιο είναι το σωστό για το κλαμπ; Αυτό. Ας γίνει. Μπορεί να στοιχίσει, αλλά το σωστό πρέπει να γίνεται κι ας έχουμε και ένα ρίσκο. Μιλάει ο προπονητής, ξελαριγγιάζεται, απ’ έξω οι γονείς γελάνε, μιλάνε, το παιδί δε συγκενρώνεται έτσι. Ας τον δω στον αγώνα και όλα καλά».
Πατέρας Γ.Β.: «Ήμουν ανέκαθεν υπέρ του μέτρου των κλειστών προπονήσεων. Δε μου αρέσει να είμαι απ’ έξω και να κάνω τον προπονητή στον μικρό. Θα πάω να τον δω στον αγώνα, ούτε εκεί θα του μιλήσω, θα του πω στο τέλος ένα μπράβο, αυτό θέλω να του περάσω. Κοίτα να περάσεις καλά, να γυρίσετε όλοι ασφαλείς και όλα καλά. Παίζει πολλά χρόνια, είμαι πολλά χρόνια μαζί του, δεν ήθελα ποτέ να του πω τι να κάνει. Θεωρώ ότι δεν έχω τις γνώσεις. Αν είχα, θα τον προπονούσα εγώ, αλλά ένας ειδικός ξέρει περισσότερα, ξέρει τι να κάνει, αν του τα πω εγώ, θα αδειάσω τον προπονητή. Θεωρώ ότι και στους αγώνες πάντως πολύ κοντά είμαστε, τα παιδιά παίζουν και κοιτάζουν έξω.
Προσπαθώ μόνο να έχω ένα “μάτι” σχετικά με την προστασία του και αυτό όσον αφορά περισσότερο στο μπούλινγκ, όχι τον τραυματισμό ή τις τεχνικές. Αυτό είναι το μόνο κακό με τις κλειστές προπονήσεις, δεν ξέρουμε τι συμβαίνει. Και επειδή το έχω ζήσει από προπονητή, το καλό ήταν ότι το παιδί τότε επικοινώνησε μαζί μου μέχρις ενός σημείου. Είχα δύο παιδιά που έκλαιγαν στο αμάξι και άνοιξαν το στόμα τους. Και τα παιδιά δύσκολα ανοίγονται. Γι’ αυτό και πρέπει να είναι η Ακαδημία υπεύθυνη για να εντοπίζει τέτοια πράγματα».
Πατέρας M.Τ.: «Φέτος είναι η πρώτη μας χρονιά στο ποδόσφαιρο, οπότε εμείς τις βιώσαμε ως μια κανονικότητα τις κλειστές προπονήσεις, ως γονιός δεν έχω ζήσει κάτι άλλο. Στην αρχή, η κ. Εξαδακτύλου μάς είχε κάνει μια ενημέρωση εξηγώντας τι εννούμε με τις κλειστές προπονήσεις και γιατί λαμβάνεται το μέτρο. Με βρίσκει απόλυτα θετικό από την πρώτη στιγμή όλο αυτό, κυρίως για την ψυχολογία των παιδιών, υπό την έννοια ότι δεν θα έχουν στο νου τους την απόδοση τους στα δικά μας μάτια, των γονέων, αλλά θα προσηλώνονται στο τι λένε οι προπονητές τους. Σε αυτούς θα πρέπει να δίνουν σημασία. Ακόμη κι αν ήμασταν ελάχιστα, στο πίσω μέρος του μυαλού τους παρόντες, πάλι κακό θα τους κάναμε.
Όσο για το τι γίνεται με τον έλεγχο των προπονητών και τη δική τους συμπεριφορά προς τα παιδιά, υπάρχουν προϊστάμενοι που κάνουν αυτόν τον έλεγχο, δε νιώθω ότι πρέπει να είμαι παρών για να καταλάβω αν το παιδί μου αισθάνεται καλά. Μας είπαν ότι θα υπάρξουν κι άλλες συναντήσεις, καλό θα ήταν να γίνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, να μας πουν οι προπονητές αν έχουν διαπιστώσει κάτι, αλλά να γνωρίζουμε κι εμείς τον προπονητή σιγά σιγά όλο και περισσότερο. Τέλος, θετικό θα είναι να έχουμε ανοιχτές προπονήσεις μία στο τόσο, για να έχουμε μια μικρή επαφή κι εμείς με τα παιδιά, υπό την έννοια του να βλέπουμε τη συμπεριφορά τους. Οι προπονήσεις καλό είναι να συνεχίσουν κλειστές, υπάρχουν άλλα αθλήματα που οι γονείς ούτως ή άλλως δε μπορούν να έχουν επαφή με την προπόνηση των παιδιών τους».
Πατερας Π. και Χ.Τ.: «Το θεωρώ πάρα πολύ καλό το μέτρο, αν και θα ήθελα να βλέπω το παιδί μου αλλά… χωρίς να με βλέπει εκείνο. Είναι σίγουρα καλό για το παιδί, εγώ θα ήθελα να το βλέπω, αλλά είναι προς όφελος του, είναι 100% υπέρ του παιδιού να μην τους βλέπουμε να μην τους αγχώνουμε. Είμαι 100% υπέρ του μέτρου. Δε θα ήθελα να βλέπω τον γιο μου, για να μην τον πιέζω. Ξέρω ότι όσα του πω θα χαλάσουν την ισορροπία της ομάδας. Έχει τον προπονητή, έχει και τους συμπαίκτες του.
Στα παιδιά αρέσει επίσης αυτό, αν και στον μικρό βέβαια λείπω. Θέλω κι εγώ να τον βλέπω. Ο μεγάλος, επειδή έχουμε περάσει απ’ όλα τα στάδια, για παράδειγα υπήρχαν εποχές που του έκανα και παρατηρήσεις, θεωρεί πλέον ότι είναι καλύτερο να μην τον κοιτάζω. Η σχέση ενός γονέα με ένα παιδί ποδοσφαιριστή, πρέπει να είναι γονέας με ποδοσφαιριστή, όχι προπονητής με ποδοσφαιριστή. Πρέπει να γυρίζει σπίτι το παιδί και να πιστεύει ότι το αγαπώ επειδή είναι γιος μου, όχι επειδή είναι καλός ποδοσφαιριστής.
Μας έχουν επιτρέψει να τους βλέπουμε και δύο φορές το μήνα, οπότε είμαι εντάξει με αυτό. Υπάρχει και ο αντίλογος εδώ πάντα, ότι πρέπει να τα βοηθάμε βέβαια τα παιδιά, όπως και στο σχολείο, που ναι μεν δεν είμαστε παρόντες στην τάξη, αλλά στο σπίτι οι γονείς βοηθούμε με τα μαθήματα και το διάβασμα. Στο ποδόσφαιρο μπορείς να μιλήσεις για κάτι, να τον ρωτήσεις αν τον ενοχλεί κάτι, αλλά δεν είναι καλό να τον πιέζω. Όπως και στην τάξη, αν τον πειράξει κάτι για παράδειγμα με τον δάσκαλο, θα μου το πει. Διαμορφώνουν και τον δικό τους χαρακτήρα έτσι».







